output zMcSpm

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ

Δούναι και λαβείν. Έτσι λένε. Στον εθελοντισμό είναι τελείως διαφορετικά. Το δούναι μου είναι και το λαβείν μου. Αφιερώνοντας λίγο χρόνο και απεριόριστη διάθεση υπέρ συνανθρώπων μας που χρήζουν ανάγκης στο Κοινωνικό Συσσίτιο της Equal Society, συνειδητοποίησα ότι μεγαλύτερο αντίκρισμα από ένα χαμόγελο δεν υπάρχει. Ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής και μέσα από αυτόν παίρνεις σημαντικά εφόδια για να χτίσεις την προσωπικότητα σου.

Αγγελική Μοναστηριώτη
ΑΕΝ

«Η έννοια του εθελοντισμού συνδέεται με την αλληλεγγύη και την ανιδιοτελή προσφορά. Στη σύγχρονη εποχή ο εθελοντισμός έχει καθιερωθεί ως ο θεσμός εκείνος, που συμβάλει στην αντιμετώπιση των κοινωνικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων. Κάπως έτσι το ζύγισα και σκέφτηκα πως θέλω να στραφώ σε έναν οργανισμό με αληθινά κοινωνικό προφίλ. Στράφηκα στην EqualSocietyγιατί πίστεψα στην ενίσχυση των ευπαθών ομάδων. Βοήθησα να στηθούν τα σεμινάρια «Πυξίδα». Έγινα μέλος της ομάδας που έστησε τη δράση συμβουλευτικής για τα παιδιά από το «Χαμόγελο του Παιδιού» που ήθελαν να βρούν το μέλλον τους. Οι εμπειρίες αυτές με συντροφεύουν ακόμη»

Μάρω Σενετάκη
Δημοσιογράφος

«Στην Equal Society βρήκα την υπεραξία του εθελοντισμού. Η πρώτη επαφή ήταν στη Διεθνή Έκθεση Εκπαίδευσης και Εργασίας το 2013. Βοήθησα να στήσουμε τις ομιλίες, βοήθησα να φτιάξουμε το χώρο. Και τελικά αυτό που προέκυψε ήταν ένα διαδραστικό περιβάλλον όπου νέοι της γενιάς μου, έλαβαν ενημέρωση για τα προγράμματα απασχόλησης που τρέχουν αλλά και για το μεγάλο πρόγραμμα Σπουδάζω με Υποτροφία. Η αξία του εθελοντισμού είναι να δίνεις τη δυνατότητα σε εκείνους που έχουν αληθινή ανάγκη να βρουν τα πατήματά τους. Να δίνεις βοήθεια και στήριξη σε εκείνους που σε χρειάζονται. Σεβασμός στον συνάνθρωπο. Μέχρι σήμερα παραμένω ενεργά στο πλευρό της EqualSociety. Η αξία να βλέπεις την ευγνωμοσύνη αυτών που βοηθάς, είναι ανεκτίμητη».

Μάριος Μαρούλης
Ναυπηγός

«Συνέβαλα στους «Παγκόσμιους Αγώνες Special Olympics» κινητοποιώντας εθελοντές και αναλαμβάνοντας την ταξινόμηση τους σε θέσεις ευθύνης. Όταν ξεκίνησαν οι Αγώνες είδαμε τους πραγματικούς ήρωες της καθημερινότητας. Με την EqualSocietyφτιάξαμε όλο εκείνο το πλαίσιο για να κάνουν τους αγώνες τους δίχως ζητήματα και με αληθινή πίστη στο Ολυμπιακό ιδεώδες»

Αντωνία Μαρκουλάκη
Παιδαγωγός

Δεν είχα ιδέα τι να περιμένω. Δεν είχα δουλέψει σε ένα συσσίτιο πριν, δεν μιλούσα ούτε μία λέξη Ελληνικά και δεν ήμουν σίγουρη σχετικά με το πώς οι ντόπιοι θα αντιδρούσαν, πως θα ήταν η διάθεση τους στη πόλη που πριν μερικές μέρες, το Σεπτέμβριο, πραγματοποιήθηκαν οι Ελληνικές εκλογές. Είχα αμφιβολίες εάν θα ήμουν σε θέση να μιλήσω στους ντόπιους για το τι πραγματικά με ενδιαφέρει και δεν ήξερα πως θα αντιδρούσα, αντιμετωπίζοντας δυσκολίες, που άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσουν καθημερινά.

Όμως, τη στιγμή που έφτασα στην Ελλάδα, απλά σταμάτησα να έχω δεύτερες σκέψεις και η Αθήνα με κέρδισε. Με υποδέχτηκαν με τόση φιλοξενία, γενναιοδωρία και ζέστη (και ήλιο) που όλες οι ανησυχίες διέλυσαν. Τη στιγμή που είχα το πρώτο ελληνικό καφέ στα γραφεία της EqualSociety, πιάστηκα από τους ανθρώπους που με περιτριγύριζαν από την εμψύχωση, την ώθηση και την όρεξη για δράση. Τη μαγεία του να κάνεις αλλαγή, να χτίζεις μία ασφαλή και ευπρόσδεκτη ατμόσφαιρα για ανθρώπους σε ανάγκη, την αγάπη το πάθος για τις μικρές λεπτομέρειες και του να μιλάς σε κάθε ξεχωριστό άτομο σε ίσους όρους, αυτό πραγματικά με εντυπωσίασε και με σημάδεψε έως και σήμερα. Πόση στοργή κάθε μεμονωμένος υπάλληλος θέτει στην δουλειά του/της ήταν απλά υπέροχο να το βλέπεις. Η Αθήνα είναι μία μαχόμενη, αλλά αστειευόμενη πόλη, πραγματικά απόλαυσα την ατμόσφαιρα, την διάθεση να μοιράζεσαι τα πάντα, αν και πολλοί άνθρωποι δεν έχουν και πολλά να δώσουν.

Ακόμα, οι δύο εβδομάδες που πέρασα στην Αθήνα ήταν επίσης σκληρές για εμένα. Βίωσα πόσο σκληρή και πληκτική είναι η καθημερινότητα για πολλούς ανθρώπους που ζουν στην Ελλάδα και πόσο πολύ πρέπει να παλέψουν αυτή τη στιγμή. Προκαλώντας τα πιστεύω μου, μου έδωσε πολλά να σκεφτώ σχετικά. Είδα εκατοντάδες πρόσφυγες να φτάνουν στον Πειραιά και περπατούν μέσα στην πόλη. Ήμουν μάρτυρας σε διαδηλώσεις στη πλατεία Συντάγματος και μίλησα με νέους και γέρους ανθρώπους που αντιμετωπίσουν σοβαρές προκλήσεις. Είδα τις εκλογές να πλησιάζουν και να εξαφανίζονται ξανά μετά από μερικές ημέρες. Όλο αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο σημαντικό είναι να παρέχεις ένα ασφαλές μέρος με καλό φαγητό, μουσική και χαμογελαστά πρόσωπα. Μία σταθερή ώρα κάθε μέρα και μία συγκεκριμένη ρουτίνα σε μία χώρα γεμάτη δράση και αλλαγή.

Αυτή τη στιγμή, είναι η ώρα να δείξουμε αλληλεγγύη, να σπάσουμε τα πρότυπα της σκέψης και να εμπλακούμε στο τι είναι σημαντικό για εμάς. Πιστεύω ότι η EqualSocietyπραγματικά κάνει μία μεγάλη δουλειά να βελτιώσει τις ζωές ανθρώπων σε ανάγκη κάθε μέρα, κάνοντας δυνατό να ζητάς βοήθεια με αξιοπρέπεια και αυτή να παρέχετε ανοιχτά, ευήλια και ευπρόσδεκτα για το καθένα είτε είσαι νέος είτε γέρος και έχεις ανάγκες ή θέλεις να βοηθήσεις. Δυστυχώς τα Ελληνικά μου είναι ακόμα στοιχειώδη αλλά κατανόησα τη σημασία του ελληνικού ρητού Ουδέν κακών αμιγές καλού. Υπάρχειπάνταμίαασημήγραμμήσεκάθεσύννεφο.

Ευχαριστώ για τις υπέροχες στιγμές, EqualSociety. Πραγματικά, ανυπομονώ να σας ξαναδώ!

Paula Thierack
​Καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών

Ανεβαίνοντας τα σκαλιά στην οδό Κονδριγκτώνος 33, δεν μπορώ να δω τίποτα. Δεν βρίσκω το διακόπτη του φως, ακόμα φαίνετε ότι η καλύτερη μου απόφαση είναι να γυρίσω την πλάτη μου στον ανελκυστήρα, γιατί δεν έχω καμία ένδειξη σε ποιο όροφο πρέπει να πάω. Όμως, αυτή η ανικανότητα να βρω εύκολα το προορισμό μου στην Αθήνα (καθώς μου πήρε αρκετές ώρες, με μία βαριά βαλίτσα στην Ελληνική ζέστη να βρω το ξενοδοχείο μου) δεν επηρεάζει την πεποίθηση μου ότι είμαι εκεί που θέλω να είμαι. Όσο αυθόρμητη ήταν η απόφαση μου να πάω στην Ελλάδα, τόσο ανύπαρκτες ήταν οι αμφιβολίες και οι φόβοι μου ότι έκανα κάτι λάθος ή άχρηστο.

Αυτό το αίσθημα μεγαλώνει καθώς προσκαλούμε να μπω στο διαμέρισμα που δίνει χώρο στην ομάδα της EqualSociety. Με υποδέχτηκαν θερμά με πρόσωπα που καπνίζουν αλλά χαμογελάνε, μου έδωσαν κρύα λεμονάδα και με σύστησαν σε ανθρώπους που αφιερώνουν τον χρόνο και την ενέργεια τους στην βελτίωση της κατάστασης των συμπολιτών τους. Αυτή η προθυμία, η δέσμευση, το φιλότιμο είναι διαρκώς παρών στις μέρες που θα ακολουθήσουν. Είναι εκεί που ο οδηγός δίνει μερικά νομίσματα στο ζητιάνο στο φανάρι, είναι εκεί όπου τα ζώα του δρόμου ταΐζονται δίπλα σε ένα ξενοδοχείο, είναι εκεί που ο φούρναρης με στέλνει σπίτι με σακούλες γεμάτες δωρεάν ψωμί, είναι εκεί που ο άστεγος/η προσφέρει την βοήθεια του στο συσσίτιο, είναι εκεί που κάθε άτομο που με πλησιάζει το κάνει με ευγένεια, προθυμία να βοηθήσει και γενικά φιλόξενα.

Επίσης, το να είσαι εθελοντής σε ένα Γερμανικό οργανισμό που σερβίρει φαγητό στους αδικημένους, δεν είναι καινούρια δουλειά, είναι διαφορετικό. Τα φυτά, η μουσική, οι ζωγραφιές, το συσσίτιο και οι υπάλληλοι κάνουν το καλύτερο τους να προσφέρουν δύο ώρες καλού φαγητού και κοινωνικής αλληλεπίδρασης, προσφέρουν στους καλεσμένους μία καρέκλα να καθίσουν για να ξεκουραστούν. Το συσσίτιο, σχηματίζοντας ένα κομμάτι του πάζλ, έτσι εμφανίζεται να είναι το μέρος για να πάρεις ενέργεια και να ξεφύγεις από τα προβλήματα έξω από τους τοίχους  στο οποίο οι φιλοξενούμενοι μεταχειρίζονται με σεβασμό και με αξιοπρέπεια.

Περνώντας δύο εβδομάδες στην Αθήνα έμαθα πόσο σημαντικό είναι να επικεντρώσω στην αλληλεγγύη και την κοινότητα. Προφανώς, μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου τυχερό που μεγαλώνω σε μία οικονομικά σταθερή χώρα. Παρόλα αυτά, αυτή η τύχη, το προνόμιο κάνει πολλούς ανθρώπους να ξεχνούν τι είναι όντως σημαντικό. Το να σε καλωσορίζουν θερμά και να ενσωματώνεσαι σε ιδιωτικά σπιτικά, κύκλους φίλων και να βιώνεις ένα μικρό αλλά έντονο χρόνο σε μία Αθήνα που υποφέρει αλλά που παλεύει, άγγιξε την καρδιά μου. Όχι μόνο ήταν τιμή μου να γνωρίσω την ομάδα της EqualSociety, αλλά ήταν επίσης ευχαρίστηση μου να σερβίρω φαγητό σε ευγνώμονες και ανοιχτούς ανθρώπους που συνεννοήθηκα μαζί τους ακόμα και χωρίς να μιλάω Ελληνικά. Γιατί το να δρας έχει σημασία, πολλές λέξεις έχουν ειπωθεί, πολλές συναντήσει και διαπραγματεύσεις οδήγησαν στο τίποτα.

Όμως, είμαι χαρούμενη που μπορώ να διαδώσω αληθινές λέξεις για μία μερίδα Ελλήνων που προσπαθούν να κρατήσουν μαζί και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο τους σε αυτή την κατάσταση, μία κατάσταση που οπωσδήποτε χρειάζεται να βελτιωθεί. Αυτό πρέπει να λέγεται αγαπητοί μου φίλοι, σας εύχομαι τα καλύτερα και ελπίζω να σας βρω υγιείς, ευτυχισμένους και αισιόδοξους όταν ειδωθούμε ξανά!

Meike Bredendiele

Student ENGLISH AN SOCIAL STUDIES